வகுப்பறையில் கைகள் வேலை செய்தன. மனம்?

திறந்த நூலின் மீது இலையைப் பிடித்திருக்கும் ஒரு குழந்தையின் கை; இலையின் நரம்புகளிலிருந்து எழும் பொன்னிறக் கோடுகள் நீலநிற நீர்வண்ணத்தில் ஒரு குழந்தையின் தலை வடிவமாக மலர்கின்றன

Understanding by Design — புரிதலை வடிவமைக்கக் கற்றுத்தரும் ஒரு புத்தகம்: ஓர் அறிமுகம்


வெள்ளிக்கிழமை மதியம். ஆறாம் வகுப்பு அறை முழுக்க இலைகள் சிதறிக் கிடக்கின்றன. மாணவர்கள் பள்ளி வளாகம் முழுவதும் சுற்றி, வகை வகையான இலைகளைச் சேகரித்து வந்திருக்கிறார்கள்.

வண்ணம் தோய்த்து இலை அச்சு எடுக்கிறார்கள். ஒருவன் வேப்பிலையின் ரம்பம் போன்ற விளிம்பைக் காட்டிச் சிரிக்கிறான். இன்னொருவன் வாழை இலையைக் குடையாகப் பிடித்துக்கொண்டு நிற்கிறான். சுவரில் ஒரு அழகான அட்டவணை ஒட்டப்படுகிறது. மணி அடிக்கும்போது எல்லோர் முகத்திலும் மகிழ்ச்சி.

ஆசிரியருக்கும் நிறைவுதான். “இன்று ஒரு நல்ல செயல்பாடு நடந்தது.”

ஆனால் வீட்டுக்குப் போகும் வழியில், மனதுக்குள் ஒரு சிறிய கேள்வி எழுகிறது.

இன்று மாணவர்களின் கைகள் நிறைய வேலை செய்தன. அவர்களின் மனம் என்ன வேலை செய்தது?

இலைகள் ஏன் இத்தனை வடிவங்களில் இருக்கின்றன என்று யாராவது யோசித்தார்களா? நாளை ஒரு புதிய இலையைப் பார்க்கும்போது, இன்றைய அனுபவத்திலிருந்து அவன் எதையாவது எடுத்துச் செல்வானா? அல்லது இன்றைய மகிழ்ச்சி, சுவரில் ஒட்டிய அட்டவணையோடு அங்கேயே நின்றுவிடுமா?

இந்தக் கேள்வியை நம்மில் பலர் ஒருமுறையாவது சந்தித்திருப்போம். பெரும்பாலும் அடுத்த நாள் வேலைகளுக்குள் அது புதைந்துபோகும். ஆனால் ஒரு புத்தகம் அந்தக் கேள்வியைப் புதைய விடவில்லை. அதற்கு ஒரு பெயரும் கொடுத்தது:

Hands-on without being Minds-on
கைகள் இயங்குகின்றன; மனம் இயங்கவில்லை.

அந்தப் புத்தகத்தின் பெயர் Understanding by Design. தமிழில் சொன்னால், “புரிதலை வடிவமைத்தல்.”

முடிவிலிருந்து தொடங்கும் ஒரு பயணம்

இந்தப் புத்தகத்தை எழுதியவர்கள் இரண்டு அமெரிக்க கல்வியாளர்கள். கிராண்ட் விக்கின்ஸ் (Grant Wiggins), மதிப்பீட்டுச் சீர்திருத்தத்தில் வாழ்நாளைச் செலவிட்டவர். ஜே மெக்டைக் (Jay McTighe), பள்ளிக் கல்வித் துறையில் ஆசிரியர்களோடு நேரடியாகப் பணியாற்றியவர். இருவரும் இணைந்து 1998-இல் முதல் பதிப்பை வெளியிட்டார்கள்.

அதன் பிறகு ஆறு ஆண்டுகள் அவர்கள் நிற்கவில்லை. அமெரிக்காவின் 50 மாநிலங்களிலும் எட்டு வெளிநாடுகளிலும் ஆயிரக்கணக்கான ஆசிரியர்களோடு அமர்ந்து வேலை செய்தார்கள். ஒவ்வொரு பயிற்சியிலும் ஒரு புதிய பாடம் கிடைத்தது. அந்தப் பாடங்களோடு 2005-இல் வெளிவந்த விரிவாக்கப்பட்ட இரண்டாம் பதிப்பு, கிட்டத்தட்ட முழுவதும் மாற்றி எழுதப்பட்ட ஒரு புதிய நூல். இன்று உலகம் முழுவதும் வாசிக்கப்படுவது இந்தப் பதிப்புதான்.

இந்தப் புத்தகத்தின் ஆன்மா, ஒரு எளிய தலைகீழ் மாற்றம். வகுப்பைத் திட்டமிடும்போது நாம் பொதுவாகக் கேட்கும் முதல் கேள்வி: “நாளை என்ன செய்யலாம்?” அந்தக் கேள்வி மூன்றாவதாக வர வேண்டும் என்கிறார்கள் விக்கின்ஸும் மெக்டைக்கும். இந்த முறைக்கு அவர்கள் வைத்த பெயர் பின்னோக்கிய வடிவமைப்பு (Backward Design).

  1. முதலில், சென்றடைய வேண்டிய இடம். இந்தப் பாடம் முடிந்து, பல ஆண்டுகள் கழித்தும் மாணவனின் மனதில் என்ன நிலைத்திருக்க வேண்டும்? (Desired Results)
  2. இரண்டாவது, சென்றடைந்தோம் என்பதற்கான சான்று. அவன் உண்மையில் புரிந்துகொண்டான் என்பதை எதை வைத்து அறிவோம்? (Evidence)
  3. கடைசியாக, பயணம். மேலே உள்ள இரண்டுக்கும் சேவை செய்யும் செயல்பாடுகள், விளக்கங்கள், அனுபவங்கள். (Learning Plan)

இரண்டாவது நிலைதான் இந்தக் கருத்தின் துணிச்சலான பகுதி. செயல்பாடுகளை எழுதுவதற்கு முன்பே மதிப்பீட்டைத் திட்டமிட வேண்டும். தேர்வு என்பது பாடம் முடிந்தபின் ஒட்டும் வால் அல்ல; பயணத்தைத் தொடங்குவதற்கு முன் வரையும் வரைபடம். விக்கின்ஸ் இதை ஒரு நீதிமன்றச் சொல்லால் சொன்னார்: போதுமான சான்று கிடைக்கும் வரை, மாணவனைப் புரிதலைப் பொறுத்தவரை “நிரபராதி” என்றே கருத வேண்டும்.

ஒன்றை இங்கே தெளிவாக்க வேண்டும். பின்னோக்கிய வடிவமைப்பு என்பது சிந்தனையின் வரிசை; வகுப்பறையின் வரிசை அல்ல. மாணவன் சந்திக்கும் வரிசையில் செயல்பாடு முதலில் வரலாம். ஆனால் ஆசிரியரின் மனதில், அந்தச் செயல்பாட்டுக்கு முன்பே முடிவு தெளிவாக இருக்க வேண்டும்.

இரண்டு பிழைகள்: ஆப்பிள் திருவிழாவும், ஏப்ரல் மாதப் பதற்றமும்

புத்தகம் தொடங்குவதே ஒரு வகுப்பறைக் காட்சியில்தான். மூன்றாம் வகுப்பில் ஒரு “ஆப்பிள் வாரம்.” ஆப்பிள் பற்றிய பாடல்கள். ஆப்பிள் தோட்டத்துக்கு ஒரு சுற்றுலா. ஆப்பிள் சாஸ் செய்யும் செய்முறை. கடைசியில் பெற்றோர் ஆப்பிள் வேடம் போட்டு வரும் ஒரு மாபெரும் திருவிழா. எல்லாம் அழகாக, மகிழ்ச்சியாக நடக்கிறது.

நூலாசிரியர்கள் அமைதியாகக் கேட்கிறார்கள்: இதில் மாணவன் என்ன பெரிய கருத்தைப் புரிந்துகொண்டான்? இந்தக் கொண்டாட்டத்தில் எது வளர்ந்து நிலைத்து நிற்கும்? பதில் இல்லை. அந்த வாரத்தில் மாணவன் புரிதலுக்காக உழைக்க வேண்டிய தேவையே ஏற்படவில்லை. செயல்பாட்டில் ஈடுபட்டாலே போதுமானதாக இருந்தது.

இதைத்தான் அவர்கள் முதல் பிழை என்கிறார்கள்: செயல்பாடு மைய வடிவமைப்பு (activity-oriented design). விறுவிறுப்பான, ஈர்க்கும் அனுபவங்கள். ஆனால் அவை அறிவுரீதியாக எங்கும் இட்டுச் செல்வதில்லை. அவற்றிலிருந்து ஒரு உள்ளுணர்வு பிறந்தால், அது தற்செயலாகத்தான்.

இந்தக் கட்டுரையின் மையமான வரியும் இதுதான்:

மாணவனின் ஈடுபாடு (engagement) அவசியம். ஆனால் அது மட்டுமே போதாது.

விக்கின்ஸும் மெக்டைக்கும் செயல்பாட்டுக் கற்றலை எதிர்க்கவில்லை என்பதை இங்கே கவனிக்க வேண்டும். புரிதலின் முதல் முகமான “விளக்குதல்” பற்றிப் பேசும்போது, “சிறந்த hands-on, minds-on அறிவியல் திட்டங்களை” அவர்களே முன்மாதிரியாகக் காட்டுகிறார்கள். கைகளை நிறுத்தச் சொல்லவில்லை; கைகளோடு மனதையும் அழைத்துவரச் சொல்கிறார்கள்.

அதே இலைகள், வேறு மனம்

நம் வெள்ளிக்கிழமை வகுப்பறைக்குத் திரும்புவோம். இலைகளை மாற்ற வேண்டாம். தொடக்கத்தில் ஒரே ஒரு கேள்வியைச் சேர்த்தால் போதும்:

“வாழை இலை ஏன் இவ்வளவு பெரியதாக இருக்கிறது? புளிய இலை ஏன் இவ்வளவு சிறியதாக இருக்கிறது?”

இப்போது மாணவன் இலைகளைச் சேகரிக்கிறான், அழகுக்காக அல்ல; சான்றுக்காக. அவனே ஒரு வகைப்பாட்டை உருவாக்குகிறான். நிழலில் வளரும் செடி, வெயிலில் வளரும் மரம், நீர்க்கரையைச் சேர்ந்த செடி என்று ஒப்பிடுகிறான். நண்பனோடு வாதிடுகிறான். தன் முதல் யூகத்தைத் தானே திருத்திக்கொள்கிறான்.

கைகள் அதே வேலையைத்தான் செய்கின்றன. மனம் மட்டும் வேறு இடத்தில் இருக்கிறது.

Hands-on மட்டும்Hands-on + Minds-on
செயல்பாடு தானே இலக்குசெயல்பாடு ஒரு கேள்விக்குப் பதில் தேடும் வழி
மாணவன் வழிமுறைகளைப் பின்பற்றுகிறான்மாணவன் யூகிக்கிறான், வாதிடுகிறான், திருத்துகிறான்
சுவரில் ஒட்டிய அட்டவணைதான் சான்றுமாணவனின் விளக்கம்தான் சான்று
மணி அடித்ததும் முடிகிறதுஅடுத்த இலையைப் பார்க்கும்போதும் தொடர்கிறது

இரண்டாவது பிழை: பக்கங்களைக் கடத்துதல்

புத்தகத்தின் இன்னொரு காட்சி நம்மில் பலருக்குத் தெரிந்தது. ஏப்ரல் மாதம். ஒரு வரலாற்று ஆசிரியர் கணக்குப் போட்டுப் பார்க்கிறார். பாடநூலை முடிக்க வேண்டுமானால் நாளொன்றுக்கு 40 பக்கங்கள் நடத்த வேண்டும். வேறு வழியின்றி, மாணவர்கள் விரும்பிய விவாதங்களையும் செயல்பாடுகளையும் வருத்தத்தோடு வெட்டுகிறார்.

இது கவரேஜ் மைய வடிவமைப்பு (coverage-oriented design). ஆசிரியர் பேசி முடித்துவிட்டால் மாணவன் கற்றுவிட்டான் என்ற மாயை. முதல் பிழையில் மனம் இல்லாத கைகள்; இதில் மனம் இல்லாத சொற்கள். இரண்டும் எதிர்மாறாகத் தோன்றுகின்றன. ஆனால் இரண்டின் வேரும் ஒன்றுதான்: முடிவைப் பற்றிய தெளிவின்மை.

31 மீதி 12: புரிதல் என்றால் என்ன?

அமெரிக்காவின் தேசியத் தேர்வில் (NAEP) எட்டாம் வகுப்பு மாணவர்களிடம் ஒரு எளிய வினா கேட்கப்பட்டது. 1,128 வீரர்களை அழைத்துச் செல்ல வேண்டும். ஒரு பேருந்தில் 36 பேர் அமரலாம். எத்தனை பேருந்துகள் தேவை?

ஏறக்குறைய மூன்றில் ஒரு பங்கு மாணவர்கள் எழுதிய பதில்: “31 மீதி 12.”

வகுத்தல் கணக்கு சரி. ஆனால் 12 வீரர்கள் என்ன செய்வார்கள்? நடந்து வருவார்களா? பதில் 32 பேருந்துகள் என்பதை அந்த மாணவர்கள் உணரவில்லை. தாளில் எண்கள் இருந்தன; காதையில் வீரர்கள் இருந்தார்கள். இரண்டுக்கும் இடையே பாலம் அமையவில்லை.

இந்தச் சிறிய நிகழ்விலிருந்து புத்தகம் ஒரு கூர்மையான வேறுபாட்டை வரைகிறது. அறிவு என்பது தகவலையும் வழிமுறையையும் அறிந்திருப்பது. புரிதல் என்பது அந்த அறிவை, யாரும் சொல்லித் தராத ஒரு புதிய சூழலில், தானே எடுத்துப் பயன்படுத்தும் திறன். இதை அவர்கள் transfer என்கிறார்கள்.

புரிதலுக்கு ஆறு முகங்கள்

மாணவன் ஒன்றைப் புரிந்துகொண்டான் என்பது ஒரே வடிவில் வெளிப்படுவதில்லை. அவன் விளக்குகிறான் (Explain). பொருள் காண்கிறான் (Interpret). புதிய இடத்தில் பயன்படுத்துகிறான் (Apply). வேறு கோணத்தில் பார்க்கிறான் (Perspective). பிறர் ஏன் அப்படி நினைத்தார்கள் என்று உணர்கிறான் (Empathy). தன் புரிதலின் எல்லையைத் தானே அறிகிறான் (Self-knowledge).

இந்த ஆறும் ஒரு சரிபார்ப்புப் பட்டியல் அல்ல. ஒரு மாணவனின் மனதுக்குள் எட்டிப் பார்க்க ஆறு சன்னல்கள். ஒரு சன்னல் வழியாகக் காணமுடியாதது, இன்னொரு சன்னல் வழியாகத் தெரியலாம்.

மூடாத கேள்விகள்

புரிதலை நோக்கிய பயணத்தின் வாயில்கள் அடிப்படை வினாக்கள் (Essential Questions) என்கிறது புத்தகம். ஒரு வரிப் பதிலில் மூடிவிடாத கேள்விகள் இவை. பாடம் முழுவதும், சில சமயம் வாழ்க்கை முழுவதும், திரும்பத் திரும்ப எழும். “ஒன்று உயிருள்ளது என்று எப்படித் தீர்மானிக்கிறோம்?” என்பது ஒரு சிறந்த உதாரணம். நம் தொடரில் முன்பு பேசிய Anchoring Phenomenon, Driving Question Board இரண்டும் இந்தக் கருத்தின் நெருங்கிய உறவுகள்.

நம்மைந்தாமே மறந்துவிடும் இடம்

புத்தகத்தில் மனதைத் தைக்கும் ஒரு சொல்லாடல் உண்டு: Expert Blind Spot. ஒரு கருத்தை நன்கு அறிந்தவுடன், அதைக் கற்றுக்கொள்வது எவ்வளவு கடினமாக இருந்தது என்பதை நாம் மறந்துவிடுகிறோம். நமக்குத் தெளிவாகத் தெரிவது மாணவனுக்கும் தெளிவாகத் தெரியும் என்று நம்புகிறோம். அதனால்தான் “சொன்னால் போதும்” என்ற நம்பிக்கை நம்முள் அமைதியாக வாழ்கிறது.

இதற்கு மாறாக அவர்கள் முன்வைக்கும் சொல் uncoverage. பாடத்தைக் “கவர்” செய்வது அல்ல; மூடி வைத்திருக்கும் கருத்தைத் தோண்டி வெளிக்கொணர்வது. மாணவனின் தவறான முன்கருத்துகளை வெளிக்கொணர்வது. பாடத்துக்குள் ஒளிந்திருக்கும் கேள்விகளையும் சாம்பல் பகுதிகளையும் வெளிக்கொணர்வது.

மதிப்பீடு பற்றிய அத்தியாயத்தில் இரண்டு கூர்மையான கேள்விகளை அவர்கள் முன்வைக்கிறார்கள். புரியாமலே ஒரு மாணவன் இந்தத் தேர்வில் நன்றாகச் செய்யமுடியுமா? புரிந்திருந்தும் ஒருவன் தோற்கமுடியுமா? இரண்டுக்கும் “ஆம்” என்றால், அந்தத் தேர்வு புரிதலை அளக்கவில்லை. இந்த இழையை நாம் வினாத்தாள் அளவிடுகிறதா? உரையாடலில் விரிவாகப் பின்தொடர்ந்தோம்.

ஒரு புத்தகம் உலகம் சுற்றியபோது

இன்று சர்வதேசப் பள்ளிகளிலும், IB பாடத்திட்டங்களிலும், பல நாடுகளின் கல்வித் திட்டங்களிலும் “பின்னோக்கிய வடிவமைப்பு” என்பது அன்றாடச் சொல். மருத்துவக் கல்வி, உயர்கல்வி என்று பள்ளிக்கு வெளியேயும் அது பரவியிருக்கிறது. நம் நாட்டில் தேசியக் கல்விக் கொள்கை 2020 பேசும் “மனப்பாடத்திலிருந்து கருத்துப் புரிதலுக்கு” என்ற நகர்வும், இதே சிந்தனைக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்ததுதான்.

துருக்கி, துபாய், பாகிஸ்தான் போன்ற நாடுகளில் நடந்த அறிவியல் வகுப்பறை ஆய்வுகள், இந்த முறையில் கற்ற மாணவர்கள் கருத்துகளை அதிகம் நினைவில் வைத்திருந்ததாகக் காட்டுகின்றன. ஆனால் இவற்றில் பெரும்பாலானவை சிறிய அளவிலான ஆய்வுகள் என்பதை மெக்டைக்கே நேர்மையாக ஒப்புக்கொள்கிறார். வெற்றி என்பது சட்டகத்தில் இல்லை; ஆசிரியர்களுக்குக் கிடைக்கும் நேரம், பயிற்சி, சுதந்திரத்தில்தான் இருக்கிறது.

சட்டகமாகக் குறுகும் ஆபத்து

இந்தக் கதையில் ஒரு வலிமிக்க எச்சரிக்கையும் உண்டு. 2010-இல் பிலிப்பைன்ஸ் அரசுப் பள்ளிகளின் கணித ஆசிரியர் வழிகாட்டிகளில், ஒவ்வொரு பாடத்திலும் ஆறு முகங்களையும் கொண்டுவர வேண்டும் என்று வலிந்து திணிக்கப்பட்டது. மூன்று நாள் காரணியாக்கல் பாடத்திலும் ஆறு முகங்கள்! ஆசிரியர்களின் பணிச்சுமை இரட்டிப்பானது. அப்போது விக்கின்ஸ் சொன்ன பதில் மிகவும் அழகானது:

UbD ஒரு சமையல் குறிப்பைப் பின்பற்றுவது அல்ல; சமையல் குறிப்பை உருவாக்குவது.

இங்கேதான் இந்தப் புத்தகத்தின் மிக ஆழமான முரண் தெரிகிறது. Minds-on என்ற கருத்து, மாணவனுக்கு மட்டும் உரியது அல்ல; ஆசிரியருக்கும் உரியது. வடிவமைப்புக் கட்டங்களை இயந்திரத்தனமாக நிரப்பும் ஆசிரியர், தானும் “hands-on without being minds-on” நிலைக்குத்தான் தள்ளப்படுகிறார். UbD-ஐக் “கொல்லும்” வழிகள் என்று விக்கின்ஸே எழுதிய பட்டியலின் முதல் வரியும் இதுதான்: சொற்களிலும் கட்டங்களிலும் மூழ்கி, அவற்றின் நோக்கத்தை மறந்துவிடுவது.

2015 மே மாதம், 64 வயதில் கிராண்ட் விக்கின்ஸ் எதிர்பாராத விதமாக மறைந்தார். அவருக்கு அஞ்சலி செலுத்திய ஆசிரியர்களில் ஒருவர் இப்படி எழுதினார்: இந்தப் புத்தகத்தை ஒருமுறை படித்துவிட்டால், பிறகு “படிக்காததாக்க” முடியாது. ஒரு கல்வியாளருக்கு இதைவிடப் பெரிய அஞ்சலி இருக்க முடியாது.

மீண்டும் அந்த வெள்ளிக்கிழமை

அந்த இலைகள் இன்னும் வகுப்பறைச் சுவரில் ஒட்டிக்கொண்டு இருக்கலாம். வாடிய இலைகள் ஒரு நாள் உதிர்ந்துவிடும். அந்த நாளின் மகிழ்ச்சியும் மெல்ல மங்கிவிடும். ஆனால் ஒரு மாணவனின் மனதில் ஒரு கேள்வி உண்மையிலேயே எழுந்திருந்தால், அது உதிர்வதில்லை. அவன் வளர்வதோடு அதுவும் வளர்கிறது.

Understanding by Design நமக்குப் புதிய செயல்பாடுகளைக் கற்றுத் தரவில்லை. நாம் ஏற்கெனவே செய்யும் செயல்பாடுகளுக்குள் ஒரு மனதை வைக்கக் கற்றுத் தருகிறது. அதற்கு ஒரு பெரிய மாற்றம் தேவையில்லை. ஒவ்வொரு செயல்பாட்டுக்கும் முன்பு நம்மிடமே கேட்கும் ஒரு சிறிய கேள்வி போதும்:

இந்தச் செயல்பாடு முடிந்ததும், மாணவனின் மனதில் என்ன மாறியிருக்க வேண்டும்? அந்த மாற்றத்தை நாம் எப்படிக் காண்போம்?

கைகள் வேலை செய்யட்டும். அது அவசியம். ஆனால் அந்தக் கைகளுக்குப் பின்னால் ஒரு மனம் விழித்திருக்கட்டும். கேள்வி கேட்கட்டும். தவறாக யூகிக்கட்டும். திருத்திக்கொள்ளட்டும். கற்றல் என்பது அங்கேதான் நடக்கிறது.

தொடர்ந்து பேசுவோம் – சாக்பீஸ்டைரி.


மேலும் படிக்க (Further Reading)

  • Wiggins, G., & McTighe, J. (2005). Understanding by Design (Expanded 2nd ed.). ASCD.
  • ASCD (1997). Understanding by Design. Education Update, 39(8) — ascd.org
  • McTighe, J. (2025). Research Studies on Understanding by Design — jaymctighe.com
  • Wiggins, G. 12 Ways to Kill UbD from the Start. Authentic Education — authenticeducation.org
  • Misunderstanding UBD. Philippine Daily Inquirer — inquirer.net
  • Grant Wiggins, Who Inspired Shifts in Classroom Instruction, Dead at 64. Education Week (2015) — edweek.org

Leave a Comment

உங்கள் மின்னஞ்சல் வெளியிடப்பட மாட்டாது தேவையான புலங்கள் * குறிக்கப்பட்டன

Scroll to Top